Номер 262, страница 193 - гдз по белорусскому языку 9 класс учебник Валочка, Васюковіч

262. Прачытайце афарыстычныя выслоўі. Ці згодны вы з аўтарамі гэтых выказванняў?

1. Ад шчасця слёзы ў дзяцей не льюцца, ад шчасця хочацца спяваць (Н. Гілевіч). 2. Без чалавечай і буслінай вернасці няма ні дабрыні, ні хараства (П. Панчанка). 3. Кожны чалавек мае ў душы храм. Толькі ў адных храм маўчыць, а ў другіх звоніць на ўсе званы (Я. Сіпакоў). 4. Вялікія людзі нашчадкам у генах заўжды завяшчалі любоў (Е. Лось). 5. Не цурайся роднай песні ў шчасці і ў жалобе (Я. Купала).

Запішыце выказванні, выкарыстоўваючы розныя спосабы цытавання.

Запішыце па памяці 2-3 выслоўі, якія вам найбольш спадабаліся.

Я ў цэлым згодны з мудрымі думкамі, выказанымі беларускімі аўтарамі, бо кожны афарызм закранае важныя аспекты чалавечага жыцця, характару і культуры.

1. Выслоўе Н. Гілевіча пра дзіцячае шчасце вельмі трапна адлюстроўвае чысціню і непасрэднасць дзіцячых эмоцый. Шчасце для дзіцяці — гэта актыўная радасць, якую хочацца выказаць праз спеў ці смех, а не праз слёзы, як гэта часам бывае ў дарослых ад перапаўнення пачуццяў.

2. Думка П. Панчанкі аб вернасці як аснове дабрыні і хараства падаецца мне абсалютна слушнай. Вернасць сваім прынцыпам, блізкім людзям і радзіме фарміруе моцны маральны стрыжань асобы. Без гэтай асновы сапраўдныя дабрыня і духоўнае хараство немагчымыя. Вобраз бусла, сімвала Беларусі, надае гэтай думцы асаблівую глыбіню.

3. Афарызм Я. Сіпакова пра "храм у душы" — гэта выдатная метафара ўнутранага свету чалавека. Яна падкрэслівае, што кожны з нас мае патэнцыял да духоўнага росту і стварэння дабра. Аднак ад самога чалавека залежыць, ці будзе гэты ўнутраны храм "маўчаць", ці яго званы "зазвоняць на ўвесь свет".

4. Словы Е. Лось пра любоў, якую вялікія людзі "завяшчалі ў генах", я ўспрымаю як паэтычны вобраз. Любоў і гуманізм перадаюцца не біялагічна, а праз выхаванне, культуру, мастацтва і асабісты прыклад. Тым не менш, я цалкам згодны з галоўнай ідэяй, што любоў — гэта найвялікшая каштоўнасць і самая важная спадчына, якую можна пакінуць нашчадкам.

5. Заклік Я. Купалы не цурацца роднай песні — гэта запавет кожнаму, хто шануе свае карані. Родная культура, мова і мастацтва з'яўляюцца крыніцай духоўнай сілы, якая падтрымлівае чалавека і ў шчасці, і ў горы, дапамагае адчуць еднасць са сваім народам.

Ответ: Так, я згодны з глыбокім сэнсам, закладзеным у гэтых афарыстычных выслоўях, бо яны адлюстроўваюць вечныя каштоўнасці: чысціню пачуццяў, важнасць вернасці, духоўны патэнцыял чалавека, сілу любові і значнасць нацыянальнай культуры.

Запішыце выказванні, выкарыстоўваючы розныя спосабы цытавання.

Для дэманстрацыі розных спосабаў цытавання можна аформіць выказванні наступным чынам:

1. Простая мова, дзе словы аўтара стаяць перад цытатай:

Янка Сіпакоў адзначыў: "Кожны чалавек мае ў душы храм. Толькі ў адных храм маўчыць, а ў другіх звоніць на ўсе званы".

2. Простая мова, дзе словы аўтара стаяць пасля цытаты:

"Вялікія людзі нашчадкам у генах заўжды завяшчалі любоў", – пісала паэтэса Е. Лось.

3. Цытата, уключаная ў сказ як яго частка:

На думку П. Панчанкі, без "чалавечай і буслінай вернасці" немагчымыя ні дабрыня, ні хараство.

4. Ускосная мова (пераказ зместу выказвання):

Класік беларускай літаратуры Янка Купала заклікаў ніколі не забывацца на родную песню, якая павінна суправаджаць чалавека і ў радасныя, і ў сумныя хвіліны жыцця.

Ответ:

П. Панчанка сцвярджаў: "Без чалавечай і буслінай вернасці няма ні дабрыні, ні хараства".

"Не цурайся роднай песні ў шчасці і ў жалобе", – вучыў Янка Купала.

Ніл Гілевіч быў перакананы, што ад шчасця "хочацца спяваць", а не плакаць.

Янка Сіпакоў лічыў, што кожны чалавек мае ўнутраны духоўны патэнцыял, але не ўсе яго рэалізуюць.

Запішыце па памяці 2-3 выслоўі, якія вам найбольш спадабаліся.

Найбольш глыбокімі і запамінальнымі для мяне сталі наступныя выслоўі:

Ответ:

1. Кожны чалавек мае ў душы храм. Толькі ў адных храм маўчыць, а ў другіх звоніць на ўсе званы (Я. Сіпакоў).

2. Не цурайся роднай песні ў шчасці і ў жалобе (Я. Купала).

3. Без чалавечай і буслінай вернасці няма ні дабрыні, ні хараства (П. Панчанка).